Ninainvorm
a blog about art, craft, design and beautiful everyday life
Where to buy

Maybe you can also find my stuff in your neighbourhood! Click here to see an up-to-date list of where you can buy my products.

Wholesale

Interested in selling Ninainvorm postcards, posters, art prints or ceramics in your own shop? You can send me an email at ik_ben_nina@hotmail.com to hear about the possibilities!

Lately I've been finding myself in the middle of some sort of weird contradiction. It's not a big, life changing thing (and often I wonder why I bother at all), but still it occupies my mind. It has to do with houses, with interiors, with blogs, with images, with the love for beautiful things and creativity on the one hand and with a dislike for too much materialism and maybe even keeping up appearances on the other hand. Let me try to make myself a little clearer.

Houses, interior decoration and design have always been something I love, and magazines, books, blogs and all kinds of beautiful interior images are a great source of inspiration. In fact I'm sort of 'eating' images: I never seem to get enough of looking at inspiring interiors, and in particular since I started following interior design blogs years ago (and Pinterest more recently) I have access to an ongoing flow of this particular kind of 'eye candy'. I guess this large and constant flow of images must be partly causing my issue (I'm probably overdosing!), though maybe some of it is also inherent to this term eye candy: it's sweet and attractive, it offers easy satisfaction and is maybe even a bit addictive, but it isn't very healthy and it might leave you feeling a little sick and not fulfilled on a deeper level.

So there's something about interior styling and photography, and all the blogs and magazines dedicated to it, that both attracts and annoys me. It must have something to do with the gap between image and reality, and with the feeling that a real life interior can never compete with the perfect image that is shown on the blog or magazine picture. All of us who love interior photography know that these images are being created, finetuned, manipulated. There's a woman sitting at the table, supposedly flipping through a magazine, supposedly nipping from a beautiful cup of tea, supposedly she's just eaten a perfect little bite from a yummy looking sandwich that has been carefully put on a lovely plate. There are like six small vases with lots of different flowers on the table, some well-curated small piles of books and magazines (with one or two casually laying open on top of the pile), some chairs 'randomly' placed around the table. It all looks random, if it's been done well, but everything is in the perfect place. It's like playing real life, but in a better, more beautiful way.

And of course that isn't wrong. This isn't an accusation, taking good pictures and trying to make things look beautiful isn't a crime or anything. We like looking at beautiful interior photos, at least I do. In fact my own home has been in some books and magazines, and I've been that woman at the table supposedly bringing that cup of tea towards her mouth, moving slowly to avoid blurry pictures, repeating the movement at least five times till the picture was right. It's awkward, it's fake, it's fun.

Then what is it that I grow more and more uneasy with? Maybe it's the fact that in my own house, with two young kids, the gap between picture perfect and 'real life' is becoming larger and larger. Maybe it's just some kind of jealousy because I can never have it the way I'd really want it here anymore, interiorwise. But maybe it's also that all these images of 'styled real life' at a certain point start interfering with your view of 'actual real life'. I regularly find myself looking at my house almost as though I'm viewing it through a lens, checking it for things that 'disturb the image'. Sometimes I see the kids playing on the sofa with a mess of blankets and pillows, and then I almost want to step in to move some of the pillows because in a different arrangement they'll look nicer together. That's weird! I know that I'm not the only one who gets crazy sometimes because of the mess the kids make, but while most people don't seem to like mess because it's disorderly and all that, I find myself worrying more about the mess ruining some sort of imaginary picture...

I know we're all supposed to say that we're not being influenced by perfect pictures. Seeing beautiful people in magazines and on tv shouldn't influence our self-esteem (because we know that we can't all be like them), seeing people on social media live great lives shouldn't make us worry about our own (because we know that they mainly show us the good parts), seeing people live in perfect houses shouldn't make us question the place we live in. We know, I know. But it's also known that, just as people in advertisement very well realize, images are often stronger and more powerful than knowledge. And beautiful images are all about seduction, about creating a desire. My home would look so much better with that quirky vintage chair, such great new tableware, those posters on the wall...

So sometimes I wonder how I can say yes and no at the same time. Say yes to beauty, to creativity, to inspiration and to being inspired. To a bit of dreaming and a bit of longing. But to say no to unrealistic views of daily life in an ever-lovely looking house. To say no to wanting new things all the time. And in particular to say no to that in interior photography omnipresent silly 'casually-thrown-on-the-sofa' blanket that never stays in the right place for longer than three minutes here ;).

This kind of thing is what usually happens to nice accessories such as throw blankets round here ;).

Comments (15)
Every now and then I hear myself say it to the boyfriend: 'We never really talk... We should talk more often!'
Usually he then looks at me a little disturbed: 'What do you mean? We've just been discussing what you did today, and before that we talked about my work...'
'No, that's not what I mean...'
'Then what dó you mean? Do you want to talk about problems?'
'No, not problems... Just thíngs, you know... Interesting things, like our opinions on what happens in the world, actual debates, society, politics... For example when you read an interesting article in a paper or magazine, we could discuss that more often, couldn't we?'
'But last week we've discussed Obama's new health politics, didn't we?'
'Yeah, but that was last week... ah well, never mind, forget about it!'
 
But apparently last time he didn't forget about my regular 'we-should-talk-more-often'-mantra, cause this morning the boyfriend finally found an article to discuss, that he presented to me with a smile that was slightly too cheerful. The headline: 'Women are more narcissistic and ego-centered than ever'...
 
(read more here and here (in English), or here (in Dutch))
 
Apparently women these days all want to be special, unique and better than others, and they demand unrealistic things from life. Isn't that something interesting to discuss?
 
Well, maybe it is, maybe it isn't. Sometimes it tires me, reading the same kind of things over and over again. Women want too much, women care for their looks too much, women shop too much, women compare themselves to other women too often, women are too concerned with what other people think of them, consumer society and it's unreal female images are too demanding... We've all heard it often enough, and probably a lot of it is true. But then what's next? Should we protest and demand 'society' to change? Do women have to change? Men? Or better just enjoy narcissism's joys and accept the accompanying neurosis?
 
I think the most interesting thing to discuss and consider is how these subjects play their part in our own lives, and how we can somehow arm ourselves against the excesses. I guess we have to accept the world around us as a reality that we can't easily change, so all we can do is focus on our own attitude and feelings (at least that's what the self-help books say ;)). How to say 'enough' at times?
(Gender-) Scientists often point at the negative role that the media play, and as a blogger I sometimes ask myself if (design)blogging also contributes to this consumer/narcissist lifestyle: do we bloggers represent independent creative culture, or is it in the end just another expression of excessive consumer society?
And if so, is consuming really so wrong? I love making things and I'm really happy when I sell enough of them, cause it enables me to keep making things, but sometimes it worries me that I'm just one of those many sellers of 'things'. You know, those evil capitalists trying to sell their goods to innocent customers... Are my 'things' really more special than other things cause they're handmade? Or is that just my inner narcissist speaking?
 
By the way I just found that Holly at Decor8 wrote an interesting post about blogging and the risks of becoming too self-centered yesterday. Maybe she'd been reading the article as well?
 
You see, this is one of those posts that raises more questions than answers. Guess who we have to thank for that... Next time I'd better swallow my tongue before I start that 'we-should-talk-more-often'-mantra again! ;) No, just kidding (I don't let go of my favorite mantras that easily!), though it may be one of those questions without easy answers, I love to hear your thoughts!
 
 
 
I tried to find some images matching with the blog post, but I failed... So here are some completely non-matching pictures that I took in Antwerp a while ago.
Read more...   (4 comments)
Belgian fashion designer Walter van Beirendonck's shop in the centre of Antwerp is high on the must-see lists of all hot Antwerp guides, so when we walked past it coincidentally, our friend and I wanted to have a look. And I must say: it's quite a special place. From the outside it looked like a ramshackle, industrial garage, but inside it was filled with fashion and beautiful designer furniture from mainly Dutch designers such as Piet Hein Eek and Maarten Baas 
 
 
But though the shop was really beautiful and the salespeople relatively friendly (that is: they ignored us in a more or less sympathetic way) there's something that always makes me feel a bit uncomfortable in shops like Walter's, and I'm trying to figure out what that is. Somehow those large, spacious and close-to-empty shops with their exclusive items and strict salespeople always make me feel unwelcome, and I wonder if that's what they aim for and so are doing it on purpose, or that it's just me being over-sensitive.
 
 
I know exclusive, artistic brands are all about image and being part of a selective group of very artistic, interesting and -not unimportant- also well-of people, but sometimes I wonder if those target group people really do feel welcome and at home in shops that look more like a (rather undemocratic) museum. I'm always pretty aware that I don't carry a big bag of money with me and don't look like an avantgardist fashion icon when I enter one of those high-end design/fashion shops. Usually the salespeople either ignore you or start treating you in a rather arrogant and unfriendly way, as though you were a little kid with dirty hands who's about to ruin the whole collection. In some places they almost make you feel like they're doing you a favor if you're allowed to buy one of their exclusive products...
 
This post isn't meant as some Walter van Beirendonck-bashing, cause like I said there's some very beautiful, creative and interesting stuff to see in the shop, and with the sales prices, some of the items even became within reach... Also I realize that special design and fashion objects may need a different setting than the lots of mass-produced stuff in a cheap bazar. I like creative looking shops and I care for aesthetics, but I also like shops to be inviting, and I hate feeling like I'm inside a shop only on sufferance.
 
Which makes me curious: do you art & design lovers feel welcome and at ease in high end designer stores?
 
 
PS Unfortunately I wasn't allowed to take pictures inside, so I only took these few from outside the shop.
 
PPS There's this really funny sleeping bear sculpture furniture that Walter van Beirendonck designed shown here. For euro 30,000 it can be yours!
Read more...   (14 comments)
 
Oh, I know I promised more words after the weekend... Somehow I always feel a little lazy and a 'bad blogger' when my blog posts consist of more images than words, while of course the effort of taking a proper picture can be as big as writing a good text. Cause I don't know what it is with photography... Each time I think I start to master it a bit I end up with a hundred terrible pictures again, and feel I can start from scratch!
 
 
Though I've always laughed a bit about this 'bloggers incrowd' with all their talking about the nature of blogs, what they should be like, what the rules and do's and don'ts are and all that, lately I found myself thinking about the kind of blogs I like and the way I make mine. Do the blogs I like have something in common? Am I creating the kind of blog I like, I mean: would I read my own blog? (Yeah, of course I do now, but I mean: if I weren't me ;)) Are there any rules for good blogging? How to keep yourself and your readers happy? Or shouldn't the latter be an issue at all?
 
It's funny that I always feel I should write interesting posts with elaborate text, and not just post pictures, while at the same time I check a lot of blogs just for their beautiful images, without even reading the texts carefully. Which makes me feel a little guilty at times: like I don't pay enough attention to the effort people take to write about their work, their lifes... I admire people who are super-social even in the virtual world: showing real interest, leaving nice comments, keeping up with what other people are working on...
Of course I know it's not obligatory to keep up with all the blogs in the world, but it's a fact that there are a lot of good ones of nice people who work hard on creating a blog worth reading, so how to select which ones you follow? Do you read only the best writers, the alike personalities, the amazing artists? What makes you wanna read about a stranger's friends and family, the process of creating art, someone's arbitrary opinion on an arbitrary subject? What makes you come back?
 
I can read blogs of people that fascinate me, but whose personalities really annoy me at the same time, while I can feel bored with blogs of people that make the most beautiful artwork or seem super nice persons. I can care for one person's sick dog (though in general I don't like dogs), while other people's dog stories are way too much for me. It's a bit of getting touched by something somehow and a lot of coincidence I guess. Like some of you may be reading all this, while others just look at the photos of this cute new bear-guy that I purchased at etsy shop Stitchface the other day. Which was actually all I wanted to show you, before I started feeling lazy about my lack of words lately...
 
Read more...   (11 comments)
I guess the feeling that 'everything keeps going faster' isn't a very new or spectacular one: I often feel that way in our current time, but my grandmother probably thought the same fifty years ago. I once read this book by a Dutch scientist called 'Why everything goes faster when you're growing older', and as far as I remember it had something to do with the fact that when you're a kid, everything you experience is new and impressive and therefore time seems to go slow, while once you grow older, you keep experiencing more or less similar things, which are less impressive and therefore seem to go faster. So the experienced time seems to go faster than the 'real time'. 
 
But sometimes the opposite can also be the case: a lot of time seems to have passed, while something only happened yesterday or the week before that. I guess this is how I often experience the things I learn and find in the design blogging world: when I see things a few times on a few different blogs, it often feels as though I've known them for a long time. And when I then see the same items pop up in a magazine a few months later, I may easily think: 'Hey, isn't that old news? I've known this for ages!'
I definitely believe that blogs cause a certain acceleration in the rise of trends and innovation: they spread easier, but age easier too. And though I basically enjoy seeing new things regularly, I think the 'easy aging' part is the reverse of this quick spreading of new things.
 
 
I realized this a few days ago when I was in a bookstore. I saw two books that had been on my wish list for a while: Flea Market style ('Als nieuw', in Dutch) by Emily Chalmers, Ali Hanan & Debi Treloar and Bazaar Style by Selina Lake, Joanna Simmons & Debi Treloar. I had both books in my hands, when I started hesitating. Hadn't I already seen too many of the images from these books in magazines and on blogs? Shouldn't I go for some more recent, up to date publications, that hadn't been featured everywhere already? Maybe these two were a bit outdated...
Then I looked at the publishing dates of both books and noticed that Flea Market Style was a few years old (from 2005) indeed, but Bazaar Style was only published in 2008, which means it can't be much more than a year old...
 
 
I was really surprised that something so new -I mean: what's one year old for a good book?- could already seem so old to me. Flipping through the pages learnt me that the books definitely weren't outdated and were filled with inspiration and innovative ideas: they weren't less innovative cause the books were a few years old. It made me realize how quickly we (or at least I) want change and new things, which is a little ironic when it comes to buying books that are about 'recycle style'. Maybe it's not that bad to step outside that pressure cooker once in a while...
  
 
 
 
Read more...   (6 comments)
As it's such an important day in politics today, let's start with a more or less political subject... This weekend I've been reading Female Chauvinist Pigs by Ariel Levy, a very interesting, eye-opening and clever book about the current tendency among quite some women to present 'behaving like a bimbo' as the summum of being an independent, even feminist woman. The 'female chauvinist pig' is a woman who incorporates the stereotypical male fantasy-image of what a sexy woman is like and presents it as her own statement of independance, like the woman who poses for Playboy 'because it makes her feel so strong and powerful'.
Though I enjoyed the book very much, I ended up asking myself: is our society really this bad? Aren't the subjects Levy writes about mainly an American thing? But I didn't have to look for female chauvinist pig-ism in action that very long...
 
When I opened the gossip section of one of the main dutch news sites today (yes, I always read that section!), I saw a report about the presentation of the Cosmopolitan Award, an award given by dutch Cosmopolitan readers to a woman they admire. The magazine had presented their so-called  'Fun Fearless Female Award' to Lieke van Lexmond, a soap-actress who's recently posed naked in Playboy Magazine twice. 'She's an example to all of us,' jubilated the jury rapport.
 
Uh... Ahem? It's not that I have anything against her or something, and she's free to do whatever she wants with her body, but why is she an example to all of us? Because she's fearless enough to pose in Playboy? Is that something you should be rewarded for by other women?
 
But the jury report showed the real reason why the actress/playboy model had won the award: 'Lieke is a beautiful, strong and independent woman. She knew how to transform bad experiences in her love life into something positive. Therefore she's an example to all of us.'
 
Oh, now I get it... The girl and her boyfriend broke up, she posed in Playboy and she found new love again... How empowering!
So, have had any bad experiences in your love life? You now know how to transform them into something positive! I know we usually only talk about art, craft and design here, but if I'm allowed to influence you just a tiny bit on other subjects: go buy yourself a copy of this book!
 
Read more...   (5 comments)
Sorry, this one is in dutch. If I had to write all this in english, probably no one would have understood it, so now at least the dutch readers do...
 
Het is al weer een tijdje geleden dat ik voor het laatst een stukje in het Nederlands schreef. Eerst deed ik het vrijwel dagelijks, vervolgens besloot ik om Engels en Nederlands af te wisselen en al spoedig schreef ik vrijwel alleen nog maar in het Engels. Op de een of andere manier werkte die taal voor mij een beetje verslavend: al snel begon ik over de onderwerpen waarover ik hier wilde schrijven in het Engels te denken, en dan lag het voor de hand om het ook maar zo op te schrijven. Het feit dat ik voor mijn studie nu ook veel in het Engels moet schrijven helpt zeker ook mee. En uiteraard mijn verguldheid over het feit dat ik nu ineens lezers uit India, Canada en Nieuw-Zeeland blijk te hebben. Ik ben ook maar een ijdel mens...
Maar bepaalde onderwerpen lenen zich beter voor het schrijven in een taal die toch niet mijn moedertaal is dan andere. Over een leuke bank of een mooi behangetje schrijven gaat best wel in het Engels, maar zie de meer persoonlijke thema's of je gevoel voor humor maar eens 1 op 1 overgezet te krijgen... Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of mijn zorgvuldig met online woordenboek in elkaar gefrutselde grapjes ook een beetje overkomen in het Engels.
Ook stoor ik me soms aan mijn toch wat beperkte vocabulaire. Wie schrijft over mooie dingen, ontkomt er niet aan om de bijvoeglijk naamwoorden die uitdrukking geven aan het fenomeen ‘mooi’ heel vaak te gebruiken. Nu kun je dat in het Nederlands nog eens afwisselen met wat synoniemen of uitdrukkingen met een min of meer vergelijkbare betekenis, maar in het Engels blijkt dat toch lastiger. Op een gegeven moment zag ik mezelf zo vaak licht hysterische termen als amazing, terrific, lovely en wonderful gebruiken dat ik me langzaam maar zeker zo’n Amerikaan met eeuwige tandpasta-smile begon te voelen.
 
Maar goed, even terug naar het Nederlands dus voor vandaag. Een van de leuke dingen van het bloggen vind ik het krijgen van reacties van anderen, zo nu en dan uit onverwachte hoek. Een hele tijd geleden schreef ik een stukje waarin ik refereerde aan mijn handschrift en mijn neiging om altijd te tekenen en schrijven met dikke, impulsieve lijnen. Ik verwees in dat stukje naar de handschriftanalyse en de mogelijkheid om aan de hand van je manier van schrijven iets over je persoonlijkheid te weten te komen. Hierbij plaatste ik een linkje naar een website over handschriftanalyse.
Een tijdje later ontving ik een reactie van de maker van de website: of ik het leuk vond als hij een beknopte analyse van mijn handschrift zou maken? Benieuwd stemde ik toe, en stuurde een korte handgeschreven brief naar hem toe. Stiekem al wel een beetje denkend: schrijf ik wel voldoende netjes? Hoeveel van mijn diepste geheimen en meest akelige karaktertrekken heb ik met het schrijven van deze paar simpele woorden verraden?
Met de akelige karaktertrekken bleek het mee te vallen. De analyse die ik ontving schetste eigenlijk een behoorlijk sympathiek beeld van de persoon die bij het handschrift hoorde, ikzelf dus. Zo horen we dat graag. Maar klopte het ook een beetje?
 
‘De schrijfster is een enthousiaste, vriendelijke, niet alledaagse jonge vrouw met een groot creatief en scheppend vermogen. Ze is zeker geen ‘doorsnee’ persoonlijkheid en laat door haar aparte lettervormen zien dat ze zich op geheel eigen wijze heeft ontwikkeld. Ze neigt wat naar het extravagante, het sensuele en zal dit ook in haar uiterlijk, haar kleding en in haar levensstijl laten blijken. Felle kleuren, lekkere dingen, een beetje luxe en de nodige durf en lef zullen ervoor zorgen dat het leven met haar zeer zeker niet saai en voorspelbaar zal zijn.’
 
Hmm… klopt dat? Ik vind het lastige met dit soort omschrijvingen altijd dat ik mezelf overal wel een beetje in herken. Iedere enigszins uitgebalanceerde persoonlijkheid (al zou ik mezelf niet altijd zo willen omschrijven!) heeft van alles wel wat in zich. Maar goed, enigszins creatief ben ik wel, enthousiast alleen als iets me enthousiast maakt (en dus ook vaak niet), maar dan ben ik het inderdaad ook goed, en doorsnee ben ik denk ik inderdaad niet. Saai en voorspelbaar hopelijk ook niet trouwens.
Bij het hele extravagante heb ik zo mijn bedenkingen, ik hou inderdaad van felle kleuren, lekkere dingen en luxe, maar die ‘nodige durf en lef’ ontbreken nog wel eens. Diep van binnen ben ik een echte paradijsvogel, zullen we maar zeggen…
 
‘Ze kan wat gehaast zijn, maar dat zal niet snel tot chaotische taferelen leiden wat men wellicht van een kunstenares zou verwachten. Ze is eigenlijk best gesteld op orde, heeft een groot doorzettingsvermogen en ze zal zichzelf hoge, maar haalbare doelen stellen. De schrijfster is zeer communicatief ingesteld, altijd in voor een discussie, maar heeft soms wat moeite om anderen aan het woord te laten. Ze kan haar gedachten en gevoelens goed naar de buitenwereld uiten waarbij ze best wel eens wat kritisch uit de hoek kan komen.’
 
Gehaast? Ja!
Geen chaotische taferelen? Hmm…? Misschien toont mijn handschrift toch mijn betere zelf…
Gesteld op orde?
Jazeker, zolang iemand anders die orde op zaken stelt…
Doorzettingsvermogen?
Soms wel, soms niet…
Communicatief?
Varieert…
In voor discussie?
Vroeger wel, wordt steeds minder.
Moeite anderen aan het woord te laten?
Dat moet je anderen vragen!
Kritisch? Uhm… laat dat ‘best wel eens’ maar weg.
 
‘Ze is een betrouwbare vriendin en ze zal er ook moeite voor willen doen een relatie op te bouwen en te onderhouden. Ze weet van zichzelf wat haar zwakke en sterke punten zijn en heeft wat dat betreft een realistisch zelfbeeld. Haar diepere gevoelens zal ze niet zo snel met de buitenwereld delen, daarvoor moet toch eerst een vertrouwensband ontstaan. Ze zal mensen tot een bepaald punt tot haar egvoelsleven toelaten, maar ze zal ook bepaalde zaken graag privé willen houden.’
 
In dit stukje herken ik mezelf wel. Ik ben behoorlijk ‘op mezelf’, ben niet altijd de beste vriendin in de zin van vaak bellen, op tijd het juiste kaartje sturen etc., maar ik ben wel erg trouw en zal iemand nooit laten zitten op een moeilijk moment. Althans, zo ervaar ik mezelf, helemaal zeker weten of het ook zo overkomt doe je natuurlijk nooit.
Of ik een realistisch zelfbeeld heb vind ik moeilijk te zeggen. Ik kan altijd veel meer zwakke dan sterke punten van mezelf opnoemen. Of dat een minderwaardigheidscomplex of een realistisch zelfbeeld is laat ik maar even in het midden…
In de rest van de analyse vielen nog termen als ‘eigenwijs’ en ‘eigengereid’ (ik zeg: helemaal niet! Ik weet gewoon wat goed is…), ‘snelle en scherpe gedachtegang’ (best wel, maar afhankelijk van het onderwerp: als mij een wiskundige kwestie wordt voorgelegd, wil die snelle gedachtengang nog wel eens akelig stilvallen) en ‘sterke voor- en afkeuren’ (dat kan ik onmogelijk ontkennen).
 
Ik vind het altijd wel interessant wanneer iemand op basis van een bepaald kenmerk, zoals geboortedatum, muzieksmaak, handschrift of wat dan ook iets meent te kunnen zeggen over de rest van je karakter. Ik geloof ook wel dat uit allerlei kenmerken dingen over je persoonlijkheid te herleiden zijn. In horoscopen geloof ik op zich niet (hooguit wanneer het me uitkomt), maar het valt me wel op dat een aantal eigenschappen die altijd als kenmerken van mijn sterrenbeeld (schorpioen) genoemd worden, ook terug komen in deze handschriftanalyse.
Tegelijkertijd heb ik vanuit het idee dat je persoonlijkheid toch redelijk dynamisch is, en dat je zicht op jezelf beperkt is, toch altijd wel moeite met ‘karakterschetsen’. Ik zie mezelf als vriendelijk en onaardig, als sociaal en a-sociaal, als sterk en zwak, als eigengereid en meegaand, als rationeel en emotioneel. Ik ben bang maar heb ook lef, ik ben bijzonder en oersaai, geïnteresseerd en egocentrisch, ik ben eerlijk en oprecht maar ook laf en onecht. Ik ben even bloedserieus als dat ik grappig ben, althans, dat geloof ik zelf graag. En dat is nou vaak een beetje het punt met karakteranalyses: je herkent er altijd wel iets in, misschien wel alleen de dingen die je zelf graag wilt zien. En de positieve eigenschappen die je worden toegeschreven, maar waar je zelf eigenlijk een beetje over twijfelt? Je zou wel gek zijn om die te ontkennen…
 
Deze aarzelingen nemen niet weg dat ik het erg leuk vond om te lezen wat een deskundige uit mijn handschrift haalde. Het is een grappig handvat om eens na te denken over hoe je zelf in elkaar zit (voor het geval je dat nog niet genoeg deed!): wat herken je en wat juist helemaal niet?
Ik denk dat het idee jezelf te kennen een illusie is, maar een poging doen is natuurlijk nooit weg. Voor wie ook benieuwd is naar wat je handschrift over je zegt: via
deze website kun je een analyse laten maken!
Read more...   (6 comments)
Vormgeving en mooie dingen zijn altijd dingen geweest waar ik interesse voor had, maar de afgelopen jaren is die 'passie' (om maar eens zo'n clichéterm te gebruiken - ik las laatst een column waarin de spot gedreven werd met onze moderne neiging om alles in termen van 'passie'  te willen gieten, van ons werk tot ons huisdier tot ons 'brood met liefde en passie', de nieuwste marketingvinding van de Albert Heijn) steeds verder gegroeid. Zeker sinds ik dit weblog bijhoud en ik de vele designcommunities en -blogs op internet ontdekt heb, is de belangstelling steeds meer uit de kluiten gewassen geraakt en lijkt het einde van mijn passie (nog maar eens!) vaak zoek. Ik vind het zo leuk, het maakt me zo enthousiast!
Maar in 'het echte leven' doe ik totaal iets anders. Ik volg een opleiding in een richting die met creativiteit toch vrij weinig te maken heeft, en ik heb geen idee of ik behalve een liefhebber ook een ontwerper, vormgever of maker zou kunnen zijn. Ik wil iets met dit plezier, deze passie (en nog maar eens!), maar ik heb geen idee of ik het in me heb om het niveau van het hobbyisme te ontstijgen. Het is een vreemde positie: het wordt soms te groot, te veelomvattend om nog hobby te zijn, maar het is te klein, te onduidelijk en onstabiel om het echt in een heldere vorm te gieten. Ik zou keramiek willen maken, kleding willen ontwerpen, huizen in willen richten, meubels en producten willen vormgeven, grafisch willen ontwerpen. Maar tegelijkertijd moet ik in alle eerlijkheid constateren dat ik weinig echt originele ideeën heb, ik heb vaak het zien van het werk van anderen nodig om geïnspireerd te raken, het zijn veel losse flodders maar er is niet één ding wat eruit springt of waar ik in uitblink. Ik denk dat ik wel een aardig oog heb voor het herkennen van andermans talent, maar weet niet of ik zelf ook zo'n talent heb. En dat is verwarrend. Want ik wil best mijn passie (andermaal!) volgen en mijn dromen achterna, zoals ze in de viva altijd ten sterkste aanbevelen, maar moet dat ook met een beetje realiteitszin en gevoel van richting doen.
 
Daarnaast botst mijn passie (jaja...) voor mooie dingen vaak toch ook een beetje met mijn hang naar betekenis en diepgang. Hoe je het ook wendt of keert, dingen zijn uiteindelijk toch maar dingen, teveel schoonheid gaat ook vervelen en alles lijkt al wel eens ontworpen of bedacht. Zou ik mijn leven willen wijden aan het maken van dingen? Of is dat veel te groots gedacht?
Ik weet het niet goed en dat maakt me onzeker. Is dit de zoveelste bevlieging van iemand die de neiging heeft overal korte tijd vol in te duiken, om na een jaar weer verveeld af te druipen? Is het de wens die ik nooit echt zal kunnen realiseren, zoals iemand met min tien nooit piloot kan worden? Wil ik de hele dag een beetje hobbyen om het verantwoordelijke leven te ontduiken? Of wil en moet ik hier op de een of andere manier werk van maken?
 
Op Emma's blog zag ik dit mooie 'Nirvana daybed' van het merk Home in Harmony. Ik kreeg meteen een blij gevoel toen ik het zag, een mooi zomers droomhuisje om in weg te kruipen. Maar op de een of andere manier riep het tegelijkertijd een soortgelijke ambivalentie op als bij hetgeen ik hierboven beschreef. Het ontwerp is mooi, het prikkelt me, het roept een fijne en idyllische wereld op. In gedachten zie ik het op mijn nieuwe dakterras staan en droom ik erin weg. Maar tegelijkertijd denk ik: hoe vaak heb je nou de kans en tijd om in zo'n mooi huisje weg te zitten te dromen? Wanneer is het daar in Nederland nou weer voor, wat doe je als het regent, waar laat je dat ding in de winter? Is zo'n huisje niet alleen zo perfect op de persfoto, of in een of ander tropisch oord, net als dat het leven op een regenachtig strand ook zelden zo romantisch is als in die ene Bacardi-reclame?
En dan ben ik bang dat het met mijn designdagdromen net zo is als met zo'n droomhuisje: leuk om erover te dromen en te fantaseren, maar uiteindelijk is het misschien toch vooral onpraktisch en weinig reëel. Ik weet het niet. Maar ik denk dat ik voorlopig nog even in dat droomhuisje blijf. Dan meldt de realiteit zich vanzelf wel.
 
Read more...   (4 comments)
Schoonheid, originaliteit, gewenning, verveling, frequentie, hoeveelheid en meer van dat soort dingen zijn op een interessante manier met elkaar verbonden. Soms vind je iets de eerste keer dat je het ziet enorm mooi, maar wordt dat de tweede keer of de derde keer al stukken minder. Wat de eerste keer zo tot je verbeelding sprak, verliest zijn glans dan bij het vaker zien. Andere dingen vallen je in eerste instantie weinig op, maar zijn als een groeidiamant: elke keer dat je ze opnieuw ziet, worden ze een beetje mooier.
Soms is er een vernieuwende trend, die je in zijn begindagen prachtig vindt, maar die je na er een jaar lang mee doodgegooid te zijn niet meer kunt zien. Andersom lijkt een beginnende trend soms vreselijk lelijk, maar begin je hem naarmate je het vaker ziet steeds meer te waarderen.
Blijkbaar is waardering iets dat op allerlei niveaus en in onderlinge samenhang bepaald wordt: je moet iets vaak een paar keer zien om het te kunnen waarderen, maar wanneer een bepaalde kritische grens overschreden is, gaat het je vervelen en ga je het weer minder mooi vinden. Bij schoonheid hoort een zekere exclusiviteit, iets dat de alledaagsheid en massaliteit overschrijdt, maar als je de enige persoon op aarde bent die iets mooi vindt dan is dat ook weer wat mager.
Mode schijnt ook volgens een vaste volgorde te verlopen: eerst ontstaat een trend in een kleine, exclusieve groep, dan wordt het opgepikt door wat early adapters, langzaam maar zeker volgt de grote massa en tegen de tijd dat die er genoeg van begint te krijgen, belandt het artikel in de ramsj van Zeeman-achtige winkels. Dit is overigens geen diep doorwrochte kennis van mij, maar iets dat ik heb geleerd uit The devil wears Prada... (wat dan ook weer meteen de meest belangwekkende boodschap van het hele boek/de film was).
 
Sommige dingen hebben een sterk tijdgebonden schoonheid, andere lijken standvastiger en blijven door de jaren heen mooi gevonden worden. Maar aan de eroderende kracht van de gewenning ontkomen waarschijnlijk uiteindelijk maar weinig dingen. Zo weet ik nog dat ik Eames-stoeltjes de eerste keren dat ik ze zag echt bijna duizelingwekkend mooi vond: zo eenvoudig, zulke mooie rondingen, zulke evenwichtige verhoudingen, zo perfect gewoon. Na honderden foto's van interieurs met Eames-stoeltjes gezien te hebben vind ik ze nog altijd heel erg mooi, maar toch... er is een zekere gewenning opgetreden, die grenst aan de verveling. Het in je huis zetten van Eames-stoeltjes is een beetje zoiets geworden als een 'Alle 13 goed'-plaat opzetten: het valt zeker in de smaak, je kunt je er als designliefhebber geen buil aan vallen, maar om nou te zeggen spannend? Nee.
Eames rocker chairs - Ik zou er nog steeds best heel graag een willen hoor...
 
Dat bijna van je stoel vallen van enthousiasme, van 'Wow, dit is zo mooi!' had ik een hele tijd geleden ook toen ik voor het eerst het werk van Atelier LZC zag. Zij zijn de ontwerpers van hele mooie prints, die ze zowel op papier als op textiel drukken. Zoals bijvoorbeeld deze mooie theedoeken:

En prints:

Als ik het werk van Atelier LZC zie, vind ik het nog steeds erg mooi. Maar dat wow-gevoel van het begin is veel minder. In de Ikea's, Expo's en Xenossen heb ik de afgelopen tijd allerlei klonen of soortgenoten van dit soort werk gezien en hoewel die het meestal niet halen bij het spul van bijvoorbeeld Atelier LZC, treedt er bij mij toch een zekere blaséheid ten aanzien van bloemetjes, vogeltjes, vlinders, herten, matroesjka's en bomen in mooie pastelkleurtjes op. Hoe mooi ook nog steeds. En eigenlijk vind ik dat ontzettend jammer. Want dat wow-gevoel, dat zou ik zo graag in volle glorie willen bewaren. Ook al hing het object van mijn wow-gevoel in elk standaard-Ikea-interieur, ik zou iedere keer opnieuw weer datzelfde originele gevoel van verwondering willen voelen.
Gewenning kan soms heel prettig zijn, vooral wanneer het gaat om vervelende dingen. Dan is het soms goed dat je er toch een beetje aan went. Maar in het geval van de mooie dingen blijf ik me het liefst zo lang mogelijk verwonderen.

Read more...   (7 comments)
Gisteravond om een uur of elf fietste ik richting station, omdat ik nog met de trein naar Nijmegen moest. Toen ik richting fietsenrekken wilde rijden, zag ik voor me ineens twee agenten lopen, die ik al van vrij verre aan hun reflecterende politiepakken herkende. Laffe en gezagsangstige zonderlichtfietser als ik ben, sprong ik acuut van mijn fiets af en besloot het laatste stukje met mijn fiets aan de hand te lopen.
Stations 's avonds laat zijn altijd nogal unheimische plekken, en de aanwezigheid van politieagenten belooft meestal niet zoveel goeds. Toen ik beter keek, zag ik dat er tussen de twee agenten in een kleine, donkere man liep. Hij wankelde een beetje en leek gehandboeid aan de agenten vast te zitten. Het typische beeld van de junk of dronkenlap die door de politie afgevoerd wordt. Een treurig, maar o zo bekend beeld op stations.
 
Op de een of andere manier fascineerde het tafereel me, en ik bleef van een afstandje staan kijken. Traag bewoog het drietal zich voort. Het had wel iets weg van een ballet, met die kleine man tussen de twee agenten in. De man wankelde, maar niet op de typische zwalkende manier die je vaak bij mensen onder invloed ziet. Zijn wankelen had iets zoekends, het was voorzichtig, bijna sierlijk. En het leek wel alsof de agenten meegingen in die zachte, sierlijke beweging. Stapje voor stapje schuifelden ze vooruit, als één wezen met zes benen.
Verwonderd stond ik te kijken naar de kleine man tussen de twee agenten. Waar agenten een gearresteerde normaal gesproken vaak met een zekere ruwheid met zich mee trekken, had de manier waarop ze deze man tussen zich meevoerden bijna iets teders. Uit hun manier van bewegen leek betrokkenheid, zorgzaamheid en geduld te spreken.
 
De mannen waren inmiddels aangekomen bij de bushalte, waar ze stopten. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat de kleine man iets in zijn handen hield: een slordig uitziende, geknakte stok. De man was geen junk of dronkenlap, maar blind, en de agenten hadden hem naar de bushalte begeleid.
Er wordt wel vaker geklaagd over de Nederlandse politie, die soft en weinig heldhaftig zou zijn. In veel landen heb ik ook agenten gezien met enorme geweren en een hele hoop machismo, die er niet voor terugdeinzen om met ferme hardheid of geweld op te treden. Wat ik hier zag gebeuren, leek daar beslist niet op.
Maar wat was ik trots op de Nederlandse politie, ontroerd ook, door wat ik gezien had. Geweld en lompheid zijn zo makkelijk, en als agent is het ongetwijfeld wel zo prettig om je achter je pak en een masker van hardheid te verschuilen. Dat deze agenten echter het vermogen hadden om met zoveel zachtheid en zorg iemand te helpen, dat vond ik pas echt een teken van beschaving. Dat is mooi en dat geeft hoop.
Read more...
About Ninainvorm

My name is Nina, I'm a ceramics and paperwares designer and mom of Rosa and Julie. This blog is about making, living, liking, loving and so much more!

Want to get in touch? You can always send me an email through ik_ben_nina@hotmail.com.

Ninainvorm shop
Categories
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl