Ninainvorm
a blog about art, craft, design and beautiful everyday life
Where to buy

Maybe you can also find my stuff in your neighbourhood! Click here to see an up-to-date list of where you can buy my products.

Wholesale

Interested in selling Ninainvorm postcards, posters, art prints or ceramics in your own shop? You can send me an email at ik_ben_nina@hotmail.com to hear about the possibilities!

Een van mijn grote ondeugden is dat ik nogal mateloos kan zijn. Ontdek ik iets dat ik mooi, interessant of belangwekkend vind, dan wil ik het het liefst allemaal nu, meteen en in één keer. Die mateloosheid heb ik ook met muziek: soms kan ik maandenlang niet op zoek gaan naar nieuwe muziek, om dan ineens avonden achter elkaar te zitten youtuben, googlen en downloaden op zoek naar mooie nieuwe dingen. Aangezien ik tegenwoordig eigenlijk zelden nog muziekbladen lees en ook niet veel recensies in kranten enzo, en eigenlijk nooit naar de radio luister, ontdek ik niet meer zo heel vaak iets nieuws. Verzamelcd's zijn voor mij dan ook altijd een goede manier om weer in aanraking te komen met nieuwe artiesten. Ik hou erg van 'wereldmuziek' (vreemde term, tikkeltje kolonialistisch ook geloof ik, maar hij dekt de lading van 'mooie muziek uit alle windstreken' wel goed), en gelukkig zijn er in dat genre altijd veel mooie verzamelcd's te vinden. Vooral de Putumayo-verzamelcd's zijn bij mij favoriet, je weet wel, die met die vrolijke kleurrijke hoesjes:
 
 
En dus downloadde ik onlangs weer eens een substantiële hoeveelheid Putumayo-cd's, waarmee ik de komende maanden zeker weer vooruit kan. Ik beschouw die cd's altijd als een soort sleutels tot de enorme schatkist van muziek die erachter ligt: ieder liedje verwijst je weer door naar de rest van de muziek van die artiest, het muzikale genre waartoe hij/zij hoort, de muziek van het land waar diegene vandaan komt... Daar kan ik me nu al weer op verheugen. Mijn eerste ontdekking van dit moment is Dobet Gnahoré, een fantastische zangeres en danseres uit Ivoorkust.
 
 
Nog een paar mooie filmpjes, onder andere van Dobets fenomenale dans- en percussiekunsten, vind je hier:
 
 
 
Read more...   (2 comments)
Mijn jongste zusje Olga (Zeventien is ze deze week geworden, wat vliegt de tijd toch weer, ik herinner me nog levendig de ochtend waarop ik door mijn vader wakker werd gemaakt met de mededeling dat ik die nacht een zusje had gekregen. Oudere zus en ik waren er straal doorheen geslapen. Iets wat ons de maanden daarna niet meer zou gebeuren, want het leuke nieuwe baby'tje bleek nachtenlang te krijsen en iedereen vakkundig uit de slaap te houden...) is ergens op het Franse platteland al bijna een maand lang paarden aan het hoeden, of iets gelijkaardigs. Gelukkig hoef ik haar niet echt helemaal te missen, want ik heb een hoop filmpjes van haar waarop ze in haar beste doen is: mallotige melodietjes spelend. Waarmee ze mijn moeder overigens nog altijd uit haar slaap schijnt te houden. Dat moet toch iets karakterologisch zijn...
 
Olga speelt Levan Polka van Loituma
Read more...
Mijn zusje is een ster in het spelen van allerlei mallotige medleys op de piano. Hier een korte versie (normaal zijn ze vaak nog veel langer...)
 
Read more...   (3 comments)
Dank je wel Vera voor de prachtige tip!
 
Elvis Perkins in Dearland - While you were sleeping
Read more...   (1 comment)
Tilburg, International Gypsy Festival, 28 mei 2007
 
Read more...   (1 comment)
Ik heb nogal een zwak voor volksmuziek. Eigenlijk vind ik bijna alle volksmuziek mooi: Oost-Europese, Zuid-Amerikaanse, joodse, Afrikaanse, Amerikaanse... Alleen van de Nederlandse houd ik vreemd genoeg niet, misschien omdat ik daarbij de onnozele teksten iets te goed versta. Al is het misschien ook zo dat de echte oude Nederlandse volksmuziektraditie een beetje teloor is gegaan, en dat bijvoorbeeld klezmer en Fransje Bauer dus niet helemaal vergelijkbare grootheden zijn.
Het Finse Värttinä vind ik echt geweldig, vanwege de bizarre op hol geslagen melodieën, het volstrekt onverstaanbare maar o zo wonderlijke Finse gebrabbel en uiteraard de totaal maffe maar volgens mij toch wel serieus bedoelde dansjes, zoals dit totaal onnavolgbare kangaroe-dansje. K3, eat your heart out!
 
Värttinä - Seelinnikoi
Read more...   (8 comments)
De clip van Brett Anderson die ik gisteren op mijn weblog zette is al een paar dagen mijn 'stopliedje', ik draai het met gemak tien keer achter elkaar. En dat heb ik niet vaak meer. In tegenstelling tot een aantal jaar geleden, toen ik ontzettend veel met muziek bezig was, ben ik tegenwoordig nog maar slecht op de hoogte van nieuwe bandjes en artiesten. Vaak blijf ik dus maar wat bij het oude, en draai dat maar grijs bij gebrek aan nieuwe input. Maar ik merk ook dat muziek me sneller gaat vervelen dan vroeger. Waar ik jaren terug vanaf het eerste moment van wakker worden tot vlak voor het slapengaan muziek luisterde, zit ik nu vaak in stilte. Omdat ik geen zin heb in muziek, of gewoon omdat ik vergeet iets op te zetten. Heel gek dat dat zo is veranderd.
Wanneer ik vroeger thuis enthousiast muziek opzette, was de standaardreactie van mijn moeder: 'Zet die herrie eens wat zachter!' Niet dat de muziek waarnaar ik luisterde herrie was (ik heb een voorkeur voor vrij rustige 'luistermuziek'), maar ze ervoer gewoon alle geluid als herrie. Misschien word ik langzaam maar zeker ook wel zo.
 
Ik herinner me er ineens nog zo een uit het (immer geagiteerd gegilde) repertoire van mijn moeder: 'Zet die rammelkast eens uit!' Dat was dan de televisie.
Tja, rust aan je hoofd. Ik kon me er toen nog geen voorstelling bij maken, dat dat iets wenselijks zou kunnen zijn. Inmiddels weet ik, zelf ook behoorlijk prikkel- en stressgevoelig, wel beter.
Toch kan ik me niet voorstellen dat ik ooit zo respectloos en onverschillig om zou kunnen gaan met muziek als mijn moeder dat deed. Mooie muziek is voor mij nooit herrie. Ik ben alleen wel wat selectiever geworden.
 
Na de zoveelste draaibeurt van het Brett Anderson-liedje, dwaalden mijn gedachten onwillekeurig af naar die andere Engelsman met tamelijk dreinerige maar toch wondermooie stem. Ik was ineens helemaal in de stemming voor Morrissey. Muziek van toen ik vijftien was en nog weken achtereen van vroeg tot laat naar dezelfde plaat kon luisteren. Hoewel ik flink achter de tijdgeest aanhobbelde (The Smiths waren toen al iets van tien jaar uit elkaar) kon ik me in die tijd helemaal vinden in de pathos, drama en zwaarmoedigheid van Morrissey. En eerlijk gezegd kan ik dat nog steeds wel een beetje. Ik heb alleen al lang de tijd niet meer om er dagenlang op bed naar te liggen luisteren...
 
The Smiths - There is a light that never goes out
Read more...   (2 comments)
Je moet ervan houden natuurlijk (en toevallig doe ik dat), maar dan is het ook heel erg mooi:
 
Brett Anderson - Love is dead
 
Read more...
...En nu gaan we er heen, op 23 mei in de Tivoli/Helling. Naar Andrew Bird dus!
 
Andrew Bird- A nervous tic motion to the head to the left (live at Lollapalooza 2006)
Read more...   (1 comment)
Ik zat een lang verhaal te tikken over waarom zelfgemaakte dingen zoveel leuker zijn dan fabrieksmatige Made-in-China massaproducten, en wilde dit illustreren met wat mooi fotomateriaal. Ik wilde een plaatje invoegen, maar er ging iets mis... En hopla! Daar ging mijn tekst... Verdwenen in het computer-luchtledige.
Behalve dat ik er chagrijnig en fatalistisch van werd (Waarom zou ik nog ergens mijn best voor doen als het in een klap weer verdwenen kan zijn? Waar doe ik het allemaal voor? Dat soort dingen. Mijn frustratie- en teleurstellingentolerantie is altijd nogal laag geweest, en dan grijp ik nogal snel naar de Grote Vragen des Levens) wierp het hele gebeuren allerlei vragen van meer technische aard bij me op. Hoe kan het dat een enorme lap tekst gewoon in je computer blijft staan op het moment dat je hem tijdig opslaat, en dat diezelfde tekst bij een kleine kink in de kabel compleet verdwijnt? Is de tekst dan ook echt weg? Of zwerft hij nog ergens, maar kan ik hem gewoon niet meer vinden? Het zijn vragen die mijn beperkte intellect compleet te boven gaan. Ik ben best slim, maar dingen moeten voor mij wel concreet blijven.
 
Technische en natuurkundige zaken kan ik meestal gewoonweg niet volgen. Ik kan redelijk met mijn computer overweg, maar eigenlijk kan ik me gewoonweg niet voorstellen dat zo'n computer werkt. Ik begrijp niet hoe het mogelijk is dat ik hier nu iets typ, dat over luttele seconden wereldwijd te bekijken is. Ik weet wel dat het kan, maar ik geloof het eigenlijk niet.
Datzelfde heb ik bijvoorbeeld met reizen per vliegtuig. Ik vlieg vaak, heb inmiddels nog maar weinig last van vliegangst en ik weet dat een vliegtuig me in enkele uren van hier naar een totaal andere plek kan brengen. Het is zo, en ik geef me er maar aan over, maar ik kan er totaal niet bij. Hoe blijft zo'n ding in de lucht hangen? Hoe kon ik twee uur geleden nog in Amsterdam staan en nu ineens in Zuid-Europa zijn? Het schijnen betrekkelijk eenvoudige natuurkundige wetten te zijn, van snelheid en zwaartekracht enzo, maar voor mij grenzen ze aan het goddelijke.
Eigenlijk begrijp ik bijna niks.
 
Ik begrijp ook niet hoe het mogelijk is dat ik hier op mijn weblog met een paar muisklikken een prachtige clip van Ben Harper neer kan zetten. Toch is dat wat ik nu ga doen. Want hoe frustrerend het ook is dat mijn vorige woorden verloren gingen (Ze waren zo mooi! Zo wijs! Zo diep! Zo'n verrijking voor deze wereld...), het wonderlijke is dat ik ze op elk moment weer kan vervangen door nieuwe woorden. Of nog beter: door hele mooie muziek.
 
Ben Harper- Morning yearning
Read more...
About Ninainvorm

My name is Nina, I'm a ceramics and paperwares designer and mom of Rosa and Julie. This blog is about making, living, liking, loving and so much more!

Want to get in touch? You can always send me an email through ik_ben_nina@hotmail.com.

Ninainvorm shop
Categories
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl