 |
De salontafel van een salonsocialiste
Politiek/Groenlinks | About me
|
31 Mei 2007 | 19:47:44
|
Nadat een partijgenoot op zijn website een stukje over mijn weblog schreef, werd mijn weblog prompt opgenomen op www.planeetgroenlinks.nl, een website waarop alle weblogs van GroenLinksers staan. Want ja lieve mensen, ik ben een GroenLinkser, voor wie het nog niet wist (geeft niks, ik weet het zelf soms niet eens, wat politiek gezien trouwens buitengewoon onverstandig is om te zeggen. Uit mijn stemwijzertesten komt namelijk altijd dat ik op deSP zou moeten stemmen, maar als ik dat doe dan gooit mijn zwager mij uit de familie, voorzover hij daartoe bevoegd is natuurlijk. Maar alle gekheid op een stokje... Kenden jullie die trouwens nog, 'alle gekheid op een stokje'? Dat vind ik zo'n heerlijke christelijke uitspraak, à la 'potjandriedubbeltjes').
Maar voor we afdwalen, terug naar Planeet GroenLinks: tussen al die bloedserieuze politieke weblogs daar voel ik me met mijn frivoliteiten toch wel een beetje een vreemde eend in de bijt. Zelf hoef ik niet zo nodig over politiek te schrijven: dat doen er al wel genoeg, en eerlijk gezegd zit ik gewoon niet zo te wachten op oeverloze discussies tussen Wildersianen en 'linkse rakkers', allen stevig in hun eigen stellingen. Voor zover ik het kan zien op andere websites en weblogs, is internet bovendien een polariserend medium, dat anonieme dolende zielen een perfect podium biedt om eindeloos te muggenziften, mierenneuken, voortdurend hetzelfde stokpaardje te berijden en vooral veel te schelden en tieren op iedereen die er een andere mening op nahoudt dan zijzelf. Ik zie daar niet zoveel heil in: meestal vind ik het maar een trieste bedoening.
Ben ik dan helemaal a-politiek, en is er op dit weblog sprake van geen enkel engagement? Niet als je de overtuiging toegedaan bent dat 'het persoonlijke politiek is'. Via wat ik schrijf sijpelt soms denk ik ook mijn engagement door, hoe onduidelijk en zoekend dat soms ook is. Want dat is het: ik vind meningen, visies en standpunten vaak maar ingewikkeld, ik ben er stiekem zo eentje van nuance en compromis en 'laten we er samen uit proberen te komen'. Wat in deze polariserende tijden een lachertje schijnt te zijn. Maar toch blijf ik erbij.
Overigens koester ik ook een stevig wantrouwen jegens van mensen wier leven bestaat uit politiek, mensen die alleen nog maar over politiek kunnen praten en schrijven in een incrowd jargon. Ik vind politiek namelijk helemaal niet interessant. Politiek is het voertuig, maar geen doel op zich. Hoe alle verhoudingen liggen en wie welke strategieën hanteert interesseert me eigenlijk geen fluit. Als er maar goede dingen gebeuren in de persoonlijke levens van mensen. Het persoonlijke is politiek dus. Maar misschien ben ik ook wel gewoon een salonsocialiste.
|
|
|
|
We could be gypsies just for one day
Muziek | About me
|
30 Mei 2007 | 17:41:57
|
Hoewel zigeuners het nou op zijn zachtst gezegd niet overal in Europa en verder even gemakkelijk hebben, spreekt hun levensstijl velen tot de verbeelding. Op het International Gipsy Festival, afgelopen maandag in Tilburg, waren dan ook niet alleen zigeuners en liefhebbers van zigeunermuziek, maar ook veel mensen die eruit zagen alsof ze eigenlijk best graag zigeuner hadden willen zijn, al was het maar voor een dag. Er was veel moois te horen, maar met al deze mooie kleurrijke mensen vooral ook veel te zien. En te fotograferen natuurlijk.
Mag dat eigenlijk zomaar, vroegen we ons af, min of meer stiekem wildvreemden fotograferen en die foto's vervolgens op je weblog zetten? We kwamen er niet helemaal uit. Mocht iemand zichzelf hier herkennen en dat erg vervelend vinden, dan laat het maar weten ;) (er kijken hier trouwens toch maar heel weinig mensen...)
Fanfare Ciocarlia, een van de acts die optraden:
|
|
|
|
Keramiepen
Design | Ceramics
|
27 Mei 2007 | 16:58:46
|
Wanneer ik mensen vertel dat ik een fanatiek keramiekmaker en -verzamelaar ben, zie ik ze soms een beetje verbaasd kijken. Keramiek, voor zo'n jong en verder toch betrekkelijk bijdetijds meisje?
"Ah, je houdt van pottenbakken," zeggen ze dan dus maar. Soms, uitgesproken dan wel in gedachten gevolgd door: "Dat deed mijn moeder/tante/oma in de jaren 70 ook."
Pottenbakken heeft niet meer echt een bijdetijds imago, en datzelfde geldt voor bijvoorbeeld boetseren.
Dat vind ik zelf trouwens ook. Wanneer ik de droogruimte van de keramiekwerkplaats waar ik mijn dingetjes doe binnenloop, schrik ik soms van de gedrochten die ik daar opgestapeld zie staan. Reusachtige urnen, potten, kandelaars en niet nader gedefinieerde baksels in kleuren in de range tussen slootwatergroen, terracotta en gemengd braaksel. Ieder zo zijn ding, en ik vind het echt leuk dat mensen daar hun creativiteit in kwijt kunnen (dit klinkt nu erg spottend, maar ik meen het wel), maar dit is niet helemaal het soort keramiek wat ik bedoel wanneer ik zeg dat ik ervan hou.
Vooroordelen over het type mens dat zich met keramiek bezighoudt zijn er ook te over, en ook daarvan moet ik toegeven dat ze deels wel kloppen. Zo zie je op keramiekcursussen nauwelijks mannen, in mijn groep van 12 personen zit er om precies te zijn geen een. En nu valt het in mijn groep heel erg mee, maar in sommige andere groepen waarbij ik wel eens invallessen volg, kom je wel erg veel vrouwen tegen in het genre 'Keramiep': vrouwen van middelbare leeftijd met te veel tijd, te weinig om handen, en met een man met iets te veel geld maar daartegenover dan weer iets te weinig aandacht voor de dame in kwestie. Althans dat is mijn vermoeden.
De dames in kwestie hebben namelijk vaak een wat verongelijkte trek om de lippen, praten iets te luid en op klaaglijke toon, en zijn voortdurend bezig de aandacht van de juf te trekken met allerlei op het oog futiele ditjes en datjes. Hoewel ze vaak al vele jaren les volgen, vorderen hun creaties opvallend langzaam. En hoewel dit naar mijn idee vooral komt doordat ze veel praten en weinig werken, hebben ze er zelf andere verklaringen voor: 'Deze klei is veel te droog', 'Die ovens worden te heet gestookt' of 'Ik geloof dat deze techniek toch niet helemaal bij mij past.'
Opvallend is ook hoe dit type vrouwen reageert wanneer er een man aanwezig is. Zo was ik eens aanwezig bij een groep die bestond uit een stuk of tien al wat oudere dames en één man, een zekere Jaap. Terwijl Jaap doodgemoedereerd een beeldje in elkaar zat te kneden, zwermden de vrouwen om hem heen. 'Oh Jaap, wat doe jij dat toch mooi,' riep de een. 'Wat heb jij toch een talent Jaap,' riep de ander. 'Ach, leek mijn beeldje maar wat meer op dat van Jaap,' verzuchtte een derde. Want in aanwezigheid van Jaap, in mijn ogen toch geen bovengemiddeld kunstenaar, moest het eigen werk het plotseling zwaar ontgelden. 'Ik kan er ook helemaal niks van,' riep een van de dames toen ze haar eigen bouwwerk, dat inderdaad verspeend was van enige esthetische kwaliteit, aanschouwde. 'Moet je nou toch zien Jaap, dit ziet er toch niet uit? Ik ben zo ontevreden!'
Uiteraard vond Jaap dat ze dat toch niet moest zeggen, haar werk getuigde immers van avontuur en de bereidheid tot experimenteren. 'En toch vind ik het een lelijk ding,' mopperde de vrouw met een zekere triomfantelijkheid na.
Tja, en daar zit ik dus tussen. Dat valt dus reuze mee. In mijn groep, die de cursus 'Gipsmallen, gieten en keramische zeefdruk volgt', zitten ontzettend leuke en zeer geïnspireerde mensen, die naar mijn mening ontzettend gaaf en modern keramiek maken. En sowieso hebben degenen die menen dat keramiek vooral gaat over pottenbakkerij, toch echt niet goed opgelet de laatste tijd. Misschien is het omdat ik er zelf op gespitst ben, maar ik heb de indruk dat keramiek in de kunst- en designwereld momenteel een echte comeback maakt, of in elk geval opnieuw veel in de aandacht staat. Het gaat hierbij vaak niet om grote kunstwerken, maar eerder om bijzonder gebruiksgoed. Kijk maar eens naar de volgende nationale en internationale voorbeelden.
Het schitterende werk van de Engelsman Ken Eardley, online te koop via yellowhouse art
Het prachtige handgemaakte keramiek van Diana Fayt, die werkt onder de naam One Black Bird. Heel veel mooie foto's van haar werk zijn ook te vinde op haar Flickr pagina en haar weblog.
Een mooi voorbeeld van het hergebruiken en -designen van bestaand servies, is het werk van de Engelse CJ O'Neill:
En inderdaad, laten we vooral de Nederlandse ontwerpers niet vergeten. Zoals bijvoorbeeld Wieki Somers, die voor Cor Unum deze fantastische vaas ontwierp:
Het geweldige, sprookjesachtige theeservies van Jorine Oosterhoff. Wat zou ik deze fantastische theepot graag willen hebben!
Ook Jas/MV, een in Limburg gevestigd ontwerpduo, maakt erg bijzonder keramiek:
Tot slot nog het terecht gehypte (Je kon vorig jaar geen Elle Wonen openslaan of ze stond erin) keramiek van de net aan de Design Academy afgestudeerde Ruth Lodder. Zij werkt, net als wij op onze cursus overigens, met mallen en gietklei, met dit bijzondere 'geassembleerde' keramiek als resultaat:
Er is dus, om een inmiddels heel lang logje kort te maken, ontzettend veel moois en moderns te doen met keramiek.
In de hoop jullie nu allemaal overtuigd te hebben (dus ínclusief mijn zwager die altijd zegt: 'Ga je weer naar origami?') teken ik! |
|
|
|
Mijn portie en Fikkie
Persoonlijk | What I think
|
25 Mei 2007 | 19:45:08
|
Doodmoe stapte ik aan het eind van de middag de trein in. Hoewel het spits was, vond ik een mooi vrij tweepersoonsbankje. Noem me asociaal, maar ik zit nogal graag alleen op een tweepersoonsbankje, al zou ik er ook totaal geen problemen mee hebben als dat gewoon een eenpersoonsstoeltje was. Het is iets waar ik vooral zelf last van heb, maar ik zit gewoon niet graag dicht bovenop wildvreemde mensen..
De trein begon al zachtjes te rijden, en gerieflijk nestelde ik me op mijn bankje. Net toen de trein flink vaart begon te maken, ik al mijn spulletjes (tas, jas, schrijfblok, tijdschrift, twee gratis krantjes) fijn op de stoel naast me uitgestald had en lekker zat te lezen, schrok ik op van de stem van een man: of hij naast me kon komen zitten. Hoewel, helemaal opschrikken deed ik niet, want eigenlijk had ik hem al geroken: de man verspreidde de fijne zweetlucht van iemand die de hele dag op een iets te benauwde kantoorkamer heeft doorgebracht.
Dus graaide ik mijn spulletjes bij elkaar en zei zo vriendelijk mogelijk 'ja, natuurlijk', want ik weet: niets is vervelender dan om een zitplek te moeten vragen en vervolgens een dodelijke blik toegeworpen te krijgen. Al was dat misschien wel eerlijker geweest, dat dan weer wel.
De man ging in al zijn zweterigheid zeer breeduit naast me zitten, zette zijn koptelefoon op en deed een dutje. Ik bleef verkrampt tegen het raam gedrukt achter, nauwelijks nog in staat om me te bewegen, laat staan om mijn krantje open te slaan. Totaal geradbraakt kwam ik een half uur later de trein uit. Op dit soort momenten flikkert er dus echt een gevoel van haat in mij op. Maakt niet uit dat het ongetwijfeld een aardige man was, maakt niet uit dat het ongetwijfeld aan mijzelf ligt dat ik me zo in een hoek laat drukken, en al duurt het maar even: het is een doodordinair gevoel van haat.
Ik ben er niet trots op, maar ik kan soms behoorlijk licht ontvlambaar zijn en een kort lontje hebben. Ik zal het niet snel laten zien, en om het te uiten ben ik helemaal te beleefd/vriendelijk/schijterig, maar dat neemt niet weg dat er soms maar weinig nodig is om mijn agressie op te wekken: een slomerd voor me in de rij bij de kassa, iemand die net voor mijn neus het laatste gratis krantje weggrist (wat met de huidige hausse aan gratis krantjes gelukkig niet meer zo vaak voorkomt), een geiser die het begeeft net op het moment dat ik een lekkere warme douche wil nemen... Voorbeelden te over.
Ook in de privésfeer duikt mijn irritatietolerantie vrij gemakkelijk onder het nulpunt. Wanneer Helmut maar half naar me luistert wanneer ik iets probeer te vertellen of onverschillig op iets reageert, kan ik heel erg boos worden. Zeker wanneer hij op datzelfde moment wel in staat is om heel veel belangstelling op te brengen voor andere dingen, zoals daar zijn zichzelf, zijn eigen leven, zijn eigen werk, zijn eigen gedrag, zijn eigen gevoelens of, en dat is nog net iets erger, voetbal.
Hoewel mij op dit gebied dus niets menselijks vreemd is, beperkt mijn uiting van boosheid en frustratie zich buiten de stricte privésfeer normaal gesproken tot kijken als een oorwurm en heel diep zuchten. Irritatie, woede en chagrijn zijn voor mij in principe persoonlijke zaken, en ik weet dat ze normaal gesproken van voorbijgaande aard zijn. En zoiets als haat probeer ik al helemaal uit mijn levenssfeer te bannen: naar mijn gevoel is er niets contraproductiever dan dat. Proberen te leven zonder haat lijkt me niet alleen menslievend, maar ook een zaak van eigenbelang.
Ik schrik er dan ook altijd van hoe sommige mensen hun haat en woede voortdurend te lijken willen voeden, cultiveren en etaleren. Ik denk hierbij aan cynische politici die niets anders willen dan anderen onderuit halen, aan hooligans en andere vechtersbazen, maar ook aan mensen die zich op internetfora op de meest grove wijze uitlaten over anderen. Onlangs belandde ik via via (okay, ik geef toe: ik surfte doelloos rond  ) op een website over Gouden Kooi-deelneemster Natasia. Nu ben ik op basis van de paar keer dat ik haar op tv zag ook niet zo ontzettend van haar gecharmeerd, maar ik sloeg steil achterover van de enorme ladingen woedende, hatelijke reacties die deze vrouw van Jan en alleman over zich heen gesmeten kreeg. Een nog betrekkelijk vriendelijk voorbeeld:
"Ziet men de foto van die monster, godallemachtig wat n lelijk wijf en dat is 35jaar,,lijk wel n van 80j
daar mogen ze wel n beton molen bij aanschaffen om nog wat van die tieten te vullen,,en wel zo dat zij niet meer kan lopen
kutwijf"
Een wildvreemde uitmaken voor werkelijk alles wat vies, vuil en lelijk is, en dat alles vaak ook nog in staccato hoofdletters en met hele rijen komma's (wat is dat toch dat dit soort mensen het verschil tussen de punt en de komma niet kennen?), waarom zou je dat willen? Is het een gebrek aan opvoeding, een verschil in omgangsvormen of gewoon een frustratieniveau dat zijn weerga niet kent? Het lijkt haat als levenswijze. Ik schrik ervan, en niet omdat ik zelf zo heilig ben.
Onlangs schreef ik voor de colleges over 'Democratie en conflict' die ik volg nog een gloedvol betoog over waarom democratie zo'n wenselijke staatsvorm is. Maar als ik dit soort dingen zie, dan kan ik het niet helpen dat ik soms fantasieën heb waarin figureren een gouden kooi, hooligans en andere haatdragende types, sleutel kwijt, mijn portie en Fikkie. |
|
|
|
Alleen al vanwege die geweldige dansjes
Muziek/Concert | What I listen to
|
24 Mei 2007 | 23:58:18
|
Ik heb nogal een zwak voor volksmuziek. Eigenlijk vind ik bijna alle volksmuziek mooi: Oost-Europese, Zuid-Amerikaanse, joodse, Afrikaanse, Amerikaanse... Alleen van de Nederlandse houd ik vreemd genoeg niet, misschien omdat ik daarbij de onnozele teksten iets te goed versta. Al is het misschien ook zo dat de echte oude Nederlandse volksmuziektraditie een beetje teloor is gegaan, en dat bijvoorbeeld klezmer en Fransje Bauer dus niet helemaal vergelijkbare grootheden zijn.
Het Finse Värttinä vind ik echt geweldig, vanwege de bizarre op hol geslagen melodieën, het volstrekt onverstaanbare maar o zo wonderlijke Finse gebrabbel en uiteraard de totaal maffe maar volgens mij toch wel serieus bedoelde dansjes, zoals dit totaal onnavolgbare kangaroe-dansje. K3, eat your heart out!
Värttinä - Seelinnikoi |
|
|
|
Keramikmak
Design | Things I make
|
21 Mei 2007 | 22:21:17
|
Mijn keramiekcursus is nu een paar weken afgelopen, en begint pas weer in september ofzo. Ik mis het maken van dingen best wel een beetje, ik begon net op stoom te komen, meer ideeën te krijgen en het kunstje iets beter te leren, en toen was het ineens voorbij. Het hele jaar was het maken van mijn schalen mijn zeer uit de hand gelopen hobby, nu vergeet ik soms bijna dat ik er de laatste tijd zoveel mee bezig was. Mijn tijd krijg ik ook wel vol met andere dingen (zoals het maken van heel veel foto's met mijn nieuwe camera, hoewel er van een kwalitatieve verbeterslag nog niet echt sprake is), maar eigenlijk wil ik gewoon weer graag aan de slag.
Je ontleent toch altijd wel iets aan de dingen waarmee je graag bezig bent, een bepaalde trots, een gevoel van zinvolheid, enthousiasme en plezier. Het afgelopen jaar was in een aantal opzichten niet mijn beste jaar: met mijn kwakkelende gezondheid zou ik geen enkele van de afgelopen zeven jaren als mijn beste willen bestempelen, maar het ene jaar heb je meer geloof, hoop en vertrouwen dan het andere, en het afgelopen jaar was in die zin niet het beste. En ook op andere gebieden was mijn vertrouwen soms ver te zoeken. Maar wat heb ik ontzettend veel plezier, uitdaging en voldoening gehaald uit het bezig zijn met keramiek! Voor het eerst in een hele tijd had ik weer het gevoel ergens helemaal voor te gaan, liep ik dagenlang te fantaseren, verzinnen en bedenken hoe ik dingen zou gaan maken. Het gevoel van voorpret dat je als kind had wanneer je op schoolreisje ging, dat had ik het afgelopen jaar bijna wekelijks, als ik weer richting atelier vertrok om nieuwe dingen te maken en te zien wat er uit de oven gekomen was. Al was er natuurlijk ook regelmatig het 'getverdemme'-gevoel, wanneer de dingen week na week niet lukten zoals ik ze gewild had.
Maar al met al word ik vooral erg blij van het bezig zijn met keramiek, en ik kan dan ook niet wachten om weer aan de slag te gaan. Al maak ik me nu al wel een beetje zorgen over waar ik straks die hele keramikmak ga laten, want qua ruimte zit ik nu al haast aan de max...
|
|
|
|
Mijn oubollige dansplaatjes
Muziek | About me
|
20 Mei 2007 | 16:16:36
|
Het ene moment ben je nog jong en op de hoogte, en het volgende moment realiseer je je ineens dat je nergens meer iets vanaf weet... Na een lange windstilte ga ik de laaste tijd weer wat vaker dansen in het weekend, maar ik merk dat ik echt totaal niet meer op de hoogte ben van de muziek die er in mijn ooit stamcafé gedraaid wordt. Daarom heb ik voor mezelf maar even een lijstje opgesteld met alle oubollige, foute en minder foute plaatjes die ik ken en waar ik wél graag op dans. Voor de liefhebbers!
Underworld - Born Slippy
Blueboy - Remember me
Smoke City - Underwater Love
Touch and go - Would You
Manu Chao - King of bongo
Miriam Makeba - Pata Pata
Aretha Franklin - Think
The source feat. Candi Staton - You got the love
Gloria Estefan & Miami Sound Machine - Conga
Kosheen - Hungry
Queen - Don't stop me now
Madonna - Like a prayer
|
|
|
|
Wat je zoal kunt kopen voor 2,50 euro
Financieel | About me
|
18 Mei 2007 | 19:57:26
|
Je kunt er natuurlijk een zak aardappels voor kopen. Twee broden, of een bakje aardbeien. Maar ik kocht er vandaag een paar kanariegele schoentjes voor bij de kringloopwinkel.
En nu bak ik, voor een soortgelijk bedrag, een chocotaart. Uit een pakje, welteverstaan. Het leven is helemaal niet duur  .
|
|
|
|
Betaalde vriendschap
Muziek | What I like
|
18 Mei 2007 | 17:01:00
|
Mijn vriend heeft een vriend, het Koningstheater. Of de vriend heeft hem, het is maar hoe je het ziet. Het koningstheater, het leukste kleinkunsttheatertje van Den Bosch, heeft namelijk een constructie waarmee je tegen betaling 'vriend van het Koningstheater' kunt worden. Deze 'vriendschap' geeft jou als vriend dan weer een privilege bij de verdeling van de plaatsen, want uitverkocht zijn de voorstellingen in het slechts 190 stoelen tellende theater bijna altijd. Van hoge kwaliteit overigens ook. Wij zagen het afgelopen jaar onder meer Theo Maassen, Maarten van Roozendaal, Thé Lau, Wim Helsen, Gerard van Maasakkers en, afgelopen woensdag, Alex Roeka:
Nu schijnt elke vriendschap uiteindelijk volgens het principe 'voor wat, hoort wat' te werken, en in dit geval is wat je krijgt in elk geval heel erg de moeite waard: mooie, intieme avonden vol inspiratie, plezier en bezieling. En laat de hele rest van het land dan maar lekker naar de musicals van Joop van den Ende gaan, want da's heus ook best mooi. |
|
|
|
Halverwege
Persoonlijk | About me
|
16 Mei 2007 | 01:36:04
|
Dit was weer eens een typisch geval van hoe ik de dingen aanpak. Van hoe ik omga met tijd. Of beter: van hoe ik er maar moeilijk in slaag om efficiënt met het gegeven tijd om te gaan. Ik ben nu dus halverwege.
Wat is er aan de hand?
Vanmorgen had ik om kwart voor negen, voor mij heel vroeg, een afspraak met de cesartherapeut. Hoewel ik in Den Bosch woon, ga ik zo nu en dan naar een cesartherapeut in Zaltbommel, die me helpt in mijn zoektocht naar ontspanning van nek en schouders. Ooit leek me dat best handig: Zaltbommel ligt immers op de route naar Utrecht, de stad waar ik voor studie en stage meerdere malen per week naar toe reis. Ik realiseerde me toen echter onvoldoende dat er tussen Den Bosch, Zaltbommel en Utrecht alleen een lullig stoptreintje rijdt, dat om duistere redenen altijd net voor je neus wegrijdt. En ik was me er ook niet van bewust dat het stationnetje van Zaltbommel op bijna een half uur lopen van het centrum van het -overigens erg mooie- stadje ligt.
Ik moest dus om kwart voor negen in Zaltbommel zijn, en om een uur had ik dan weer een andere afspraak in Utrecht. Nu kon ik natuurlijk na de ochtendafspraak meteen doorreizen naar Utrecht, om daar de uren tot de volgende afspraak op meer of minder nuttige wijze door te brengen. Ik kon ook nog even terugreizen naar Den Bosch, om daar wat net niet zinvolle tijd te beleven voor ik weer naar Utrecht zou gaan. Maar ik kon natuurlijk ook naar de kapper gaan.
Ik ga niet zo vaak naar de kapper, maar als ik ga, dan ga ik graag impulsief, onverwachts en all the way. 'Doe maar wat', is de gevleugelde uitspraak die me al vele malen duur is komen te staan. Maar controlfreak als ik vaak toch wel ben, geniet ik steeds opnieuw weer even van dit moment van alle remmen los gooien, van overgave zou ik bijna willen zeggen. Waar sommige mensen al een panische verlatingsangst hebben ten aanzien van hun dooie punten, geniet ik van het gevoel van de schaar in mijn haar, van dikke plukken haar richting grond te zien verdwijnen.
In het centrum van Zaltbommel zat een net geopende, afspraakloze kapper, met aanlokkelijke openingskortingen. Na mijn laatste kapperstrauma, dat me een jaar geleden bijna 200 euro kostte, was ik daarvoor nogal gevoelig. De kapsalon was leeg, en ook in mijn tijdsschema gaapte een groot, leeg gat. Ik had alle tijd. Mijn haar zou eerst geknipt worden, daarna geverfd. Ik had alle tijd.
Maar de kapster maakte er nogal wat werk van. Toen ik haar aan het einde van het knippen -ik had naar mijn gevoel nog steeds alle tijd- eens vroeg hoe lang dat verven nog zou gaan duren, antwoordde ze: 'Nog zeker anderhalf uur.'
Even dacht ik nog: 'Dat lukt wel. Dan zit ik hier tot kwart voor een, loop ik snel naar het station (eh... duurt 20 minuten), neem ik snel die trein (eh... doet er ruim een half uur over en komt maar twee keer per uur), neem ik op station Utrecht de bus naar de universiteit (eh... doet er maar een kwartier over). Hoewel ik om een of andere duistere reden nog altijd meende dat het me met wat geluk wel zou lukken, besloot ik eens wijs te zijn: als het een beetje tegen zat dan zou ik het misschien wel net niet redden.
'Kan ik voor het verven ook vanmiddag terugkomen, na mijn afspraak?', vroeg ik dus. Dat kon, als ik er om drie uur weer kon zijn.
'Kan makkelijk,' dacht ik. Een gesprek met mijn stagebegeleidster dat normaal gesproken zo'n anderhalf uur duurt, een dik half uur in de trein, een kwartier met de bus, twintig minuten lopen... Kortom: moest lukken.
Het lukte dus allemaal niet. Ik slaagde er ternauwernood en met veel haast in om om 13.10 in Utrecht te zijn (terwijl ik nog voor half twaalf bij de kapper in Zaltbommel weggegaan was), en nadat ik mijn stagebegeleidster en mezelf gigantisch had zitten opjagen, miste ik alsnog de trein die me weer terug naar Zaltbommel had moeten brengen. Met een hoop stress -bus in, bus uit, trein in, trein uit, ren, ren, ren- kwam ik uiteindelijk om half vier bij de kapsalon aan, een half uur te laat.
'Nee sorry, het verven van jouw haar duurt zeker anderhalf uur, en er is inmiddels nog iemand tussen gekomen, dus dat redden we nooit meer voor vijf uur.'
Dan maar weer ren, ren, ren, terug de trein in. Halverwege ben ik nu, en doodop. Ik heb een nieuwe afspraak gemaakt voor vrijdag, voor het kleurtje. Het is totaal onhandig en onlogisch, en ik zou wijs zijn als ik afbelde. Ik weet niet eens of ik het blondere kleurtje nog wel wil. Maar nu ik er al zo hard voor gejaagd en geleden heb, weiger ik op te geven.
En morgen heb ik weer zo'n dag, met vijf verschillende afspraken op vijf verschillende plekken die in mijn hoofd ruimschoots en moeiteloos in de tijd passen. Maar het lukt me nooit. Hoe doen mensen met van die heuse drukke levens dat toch altijd?
Halverwege |
|
|
|
Grote knopen, grote kragen
Mode | Fashion
|
13 Mei 2007 | 23:28:27
|
Ik heb qua kleding nogal een zwak voor grote knopen en grote kragen. Vraag me niet waarom, het is gewoon zo (accepteer maar eens een keertje van me dat ik nu geen drie alinea's ga wijden aan het uitleggen van mijn standpunt, da's ook wel weer eens verfrissend). De jassen van Tenlittlefingers, die ik vond via het leuke weblog van Miss Mish Mish Mish hebben toevallig zowel grote knopen als grote kragen, dus je begrijpt het al... ik vind ze geweldig. Alleen buitengewoon jammer dat deze allemaal al verkocht zijn. Maar ik ga de winkel in de gaten houden, of misschien nog beter: zelf iets soortgelijks proberen te fabrieken...
|
|
|
|
Ninavelstaren
Persoonlijk | About me
|
12 Mei 2007 | 17:29:26
|
Mijn ouders hebben mij nooit echt opheldering kunnen verschaffen over waar mijn naam, Nina, vandaan komt. Hebben ze het zelf bedacht, ben ik vernoemd naar een beroemde Nina? Ik geloof dat ze het zelf ook niet echt meer weten. Laatst hoorde ik mijn vader stoer beweren dat ik naar Nina Hagen vernoemd ben, maar volgens mij is dat nonsens. Daar hielden zij in die tijd echt niet van.Waarschijnlijker zou het zijn dat Nina Simone hen geinspireerd heeft, aangezien wij daar thuis vroeger veel naar luisterden. Maar ook dat weet ik niet zeker. Haar vocale talenten heb ik hoe dan ook niet geërfd.
Ik ben altijd erg gelukkig geweest met mijn naam. Nina, ja, dat ben ik gewoon. Ik weet niet of ik er hetzelfde over gedacht zou hebben als ik Angela, Bianca of Cindy geheten zou hebben, om maar eens wat te noemen. Of Marie-Therèse. Ik ben zo vergroeid met mijn eigen naam, dat ik me bij mezelf niets anders voor kan stellen. Heeft iedereen dat? Of zijn er ook veel mensen die altijd het gevoel zijn blijven houden dat hun naam niet bij ze past?
Door hun kind een naam te geven, geven je ouders je stiekem best wel veel mee. Okay, het valt in het niets bij het DNA dat ze je en passant ook nog even nalaten, en dan zwijg ik maar over de opvoeding die je verder ook nog krijgt, maar toch, een naam zegt best veel. Zo krijgt tegenwoordig volgens mij elke Rowena, Savannah of Sylvana die geboren wordt automatisch een abonnement op de kinderbescherming mee. Kinderen die Rivaldino, D'aureliano of Jahlisa heten hebben zelden een moeder van boven de twintig, en een vader is er meestal al helemaal niet bij (bedenkelijke hobby van zusje en mij: www.tienermoeders.nl.). En heet je Floris, Diederik, Florentine of Anne-Sophie, dan ben je in de hogere kringen ongetwijfeld hartelijker welkom dan wanneer je Wesley, Kevin, Shania of Britney heet. Onze samenleving zit, deels onbewust, vol met verwijzingen, symbolen en kuddegedrag, en namen spelen daar een belangrijke rol in.
Sociologisch gezien is naamgeving ontzettend interessant. In het boek Over voornamen. Hoe Nederland aan zijn voornamen komt (zie ook: www.voornamelijk.nl) staan de meest fascinerende weetjes en ranglijsten. Hoe kinderen die op hockey zitten heten, hoe kinderen in achterstandswijken heten, hoe kinderen op het Drentse platteland heten, wat de nieuwste modenamen in de grachtengordel zijn... Zeg me hoe je kind heet en ik vertel je wie je bent.
Ik was altijd behoorlijk uniek in mijn Nina-zijn: in mijn jeugd kwam ik eigenlijk nooit een naamgenoot tegen, en dat was wel zo makkelijk. Toen er een Nina verscheen in Goede Tijden Slechte Tijden, was ik daar dan ook niet zo blij mee. Soapnamen hebben nogal een aanzuigende werking (denk: Dylan en Brandon), worden kortstondig populair en dan al snel een beetje vulgair. Daar had ik uiteraard niet zo'n trek in. Maar gelukkig viel het redelijk mee, er worden nu wel regelmatig wat Nina'tjes geboren (zoals de schattige Nina van http://meisjes.wordpress.com), maar naar mijn weten loopt het nog niet echt de spuigaten uit. Ook ken ik inmiddels virtueel een naam- en leeftijdsgenote: de creatieve Nina van www.ninavalkhoff.nl
Als kind werd ik door mijn zus wel eens gepest dat Nina 'de ontevredene' betekende, terwijl haar naam, Sanne, 'blanke lelie' zou betekenen.. Dat was natuurlijk niet leuk. Maar met terugwerkende kracht ben ik nu blij dat ze toentertijd deze betekenis niet kende:
Nina. Ook NinA (Vrouw A) of Ninaa. Soemerische en Assyrische godin. Ze was dezelfde als Nansje. Haar naam werd later ook een naam voor Inanna en Ishtar. Mogelijk gaf zij haar naam aan de Assyrische hoofdstad Ninive, die in het Assyrisch ook wel werd gespeld als Nina, Ninue of Ninua.
Omdat het Semitische woord nunu of nun vis betekent, is de naam Nina wel als 'vis' geïnterpreteerd, maar deze naam dateert al van de Soemerische, dus voor-Semitische tijd. Niettemin werd ook de Soemerische Nina of Nanshe al gespeld met het ideogram voor vis.
Dan denk je een mooie naam te hebben, blijken je ouders je gewoon ordinair 'vis' genoemd te hebben! Het moet toch niet veel gekker worden. Maar mocht het niks met mijn studie worden, dan heb ik in elk geval altijd nog een streepje voor als ik ga solliciteren bij Vis- en Palingkoning W Krol.
Sinnerman. Een van de allermooiste van mijn naamgenote en medevis Nina Simone. |
|
|
|
Outfit-kronieken
Mode | About me
|
11 Mei 2007 | 21:50:16
|
Al langere tijd was ik een fan van de 'wardrobe remix'-group op www.flickr.com, omdat ik het erg leuk vind om te zien hoe anderen, in alle soorten en maten, hun kleding combineren. Nu zie je natuurlijk dag in dag uit allerlei mensen in allerlei outfits voorbijkomen. Ook daar kijk ik graag naar, maar meestal kun je in het mens-tot-mens contact toch net iets minder ongegeneerd gluren. Terwijl ik dat zo graag doe, ongegeneerd gluren. In de goede zin van het woord, dat dan weer wel, voor zover het woord 'gluren' natuurlijk een goede zin des woords heeft. 'Gluren' heeft iets gemeens, iets smiechterigs, en zo bedoel ik het niet. Ik kijk gewoon graag, daar komt het op neer. Is dat ook weer opgehelderd  .
Maar nu ik een eigen camera heb, lette niets me natuurlijk meer om zelf ook mee te gaan wardrobe-remixen. Natuurlijk, een beetje ijdel is het wel, elke dag je eigen outfit op de foto zetten. Maar: nou en? Het zet ongetwijfeld aan tot creatiever combineren, want elke dag in een zwart shirtje en een spijkerbroek op de foto gaan is natuurlijk weinig verheffend. De kans dat ik het hele gebeuren nog geen week volhoud is vrij groot, maar wat zou het leuk zijn om er een meerjarige traditie van te maken, een soort outfit-kronieken. Aan de hand van je eigen outfits de mode zien veranderen (voor zover ik die volg), te zien wat de blijvertjes zijn en wat ik na die ene keer nooit meer draag, te zien hoe mijn kledingstijl zich met het klimmen -en ongetwijfeld uitdijen- van de jaren ontwikkelt... Het is natuurlijk gerommel in de marge, maar toch ook een of andere vorm van geschiedschrijving. Zo doe ik nog eens iets met het jaar dat ik ooit Geschiedenis studeerde.
Ik heb het alvast vier dagen volgehouden:
Vanaf nu een wekelijkse update! |
|
|
|
Kleurenpsychologie
Wonen/Interieur | In my home
|
06 Mei 2007 | 16:17:20
|
"Kleuren vormen de sleutel tot onze persoonlijkheid en zij hebben een enorme invloed op onze stemmingen en emoties. Kleur is een uitstekend diagnostisch instrument, waarmee je tot de bodem van een emotioneel of lichamelijk probleem kunt komen en wel door te kloppen op de deur van het onderbewustzijn.
Kleurenanalyse beziet de kleuren die de betrokkenen mooi c.q.lelijk vindt,omdat dat aangeeft, wat er diep in iemands geest schuil gaat.Zo`n onderzoek legt gevoelens,verlangens en denkpatronen bloot."
Al mijn hele leven ben ik gek op kleur, zowel in kleding als in interieur. Maakt dit mij nu ook een kleurrijke persoonlijkheid?
Als de zogenaamde kleurenpsychologie het bij het rechte eind zou hebben, dan leidde ik een heerlijk leven vol plezier, vrolijkheid en geluk. In mijn huis is immers veel oranje te vinden, en oranje staat voor warmte, rijkdom en erotiek (dat hebben de Baghwan slim bekeken). Ook hou ik erg van lichtblauw, wat staat voor goddelijkheid en onschuld (dat heeft Jomanda slim bekeken). Mijn liefde voor groen duidt op hoop, groei, lente en leven (dat heeft het CDA slim bekeken). Alleen mijn voorkeur voor rood gooit wat roet in het eten: het staat voor hartstocht en liefde, maar ook voor lijden en offers (dat heeft de SP iets minder slim bekeken).
Het feit dat niet alles in mijn huis grijs, bruin of zwart is zegt denk ik wel iets over mij. Ik ben nogal sfeer- en stemmingsgevoelig, en ik moet toegeven dat ik me in een donker, kleurloos huis al snel gedeprimeerd begin te voelen. Kleur en licht zijn voor mij misschien wel een soort levensbehoeften, en ik kan ook heel erg genieten van de kleuren in mijn huis. Toch maakt dat alles me niet automatisch een heel vrolijk mens. Wanneer ik me rot voel, dan helpt -de kleurenpsychologie ten spijt- mijn oranje muur daar toch echt niet aan. Toch kom ik ook in mijn sombere buien nooit op het idee om alles dan maar zwart te schilderen, zoals sommige niet zo vrolijke mensen doen. Dat zou de boel ongetwijfeld erger maken. Zwart is mooi als de kleur van inkt, soms voor kleding, maar in mijn huis zul je het verder nauwelijks vinden.
Ik vind het wel fascinerend welke dingen we met vrolijkheid en plezier associëren en welke met somberheid en verdriet. Ik kan met veel plezier naar Leonard Cohen of Nick Cave luisteren, terwijl veel mensen dat maar 'depressieve muziek' vinden. Omgekeerd kan ik me juist intens treurig voelen bij iets wat door moet gaan als een vrolijke commerciële zomerhit (waarin we allemaal naar het strand of naar Ibiza moeten om daar de hele nacht te dansen en te feesten en te drinken en te seksen). Soms vraag ik me dan ook af of bij mij de knopjes wel helemaal goed afgesteld zijn .
Volgens mij is die hele kleurenpsychologie uiteindelijk toch vooral een commerciële uitvinding, net als de hele geurolie- en wierookpsychologie, ook een tamelijk bedenkelijk gebeuren. Of je van (veel) kleur houdt, is volgens mij gewoon een persoonlijke kwestie. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we rood associëren met stoppen, groen met doorlopen en oranje met 'als-ik-nou-nog-even-heel-hard-ren/fiets/rijd...'. Maar dat is denk ik vooral een kwestie van conditionering. De rode lap bij het stierenvechten schijnt ook totale onzin te zijn, aangezien stieren nagenoeg kleurenblind zijn. Het is het irritante gewapper dat het hem doet.
En zo is het in mijn leven uiteindelijk ook: kleur is een levensbehoefte en een bron van plezier, maar uiteindelijk wordt mijn stemming toch voornamelijk bepaald door allerlei gewapper eromheen.
|
|
|
|
Dan doe ik het zelf wel
Foto/Portret | About me
|
04 Mei 2007 | 21:49:27
|
Mijn fotografische ambities ten spijt, staan de mensen in mijn omgeving nog niet te springen om model voor me te staan. Eén keer glimlachen ze vriendelijk naar het vogeltje, bij de tweede foto wordt hun blik al wat verveeld, en na de derde foto beginnen ze hun hand voor hun gezicht te houden, de andere kant op te kijken of lopen ze het beeld uit. Dat schiet natuurlijk niet op.
Uit arren moede ben ik dus maar mijn eigen model geworden. Het zelfportret is tenslotte ook een gewaardeerd genre. En zolang zich geen enthousiaster model dan ikzelf meldt, doe ik het zelf wel. Zo!
|
|
|
|
Ik en mijn Fuji Finepix S 5600
Fotografie/Fuji | About me
|
03 Mei 2007 | 23:31:32
|
Tot voor kort gebruikte ik voor de fotootjes op mijn weblog altijd de digitale camera van m'n zus. Maar aangezien die camera sinds haar vertrek niet meer zo makkelijk voorhanden is, en ik het toch aan de lezers van dit weblog verplicht ben om af en toe een mooi fotootje te tonen, was nu het moment aangebroken voor een eigen camera. Een positief banksaldo bood de randvoorwaarden, dus niets stond me in de weg om een mooi toestel aan te schaffen.
Alleen... ik weet nauwelijks iets van fotografie en nog minder van fototoestellen. En dan nog weer minder van het hele digitale gebeuren. Hoeveel pixels, hoeveel zoom, automatisch, handmatig, welk merk? Ik bleek beland te zijn in een wereld van 1001 mogelijkheden.
Zoals gewoonlijk had ik weer behoorlijk wat ambitie, dus hoewel ik totaal niet kan fotograferen, wilde ik een 'goed' toestel, en niet het eerste het beste lullige camera'tje. Nu hoor je altijd dat het summum op fotografie-gebied de spiegelreflexcamera is, mits je de kennis hebt om zo'n ding goed te bedienen. Die heb ik niet, maar die kan ik wel ontwikkelen, redeneerde ik. Ik kon nu wel een eenvoudig prul kopen, maar dat zou de ongetwijfeld enorme fotografische ontwikkeling die ik in de toekomst hoopte door te maken alleen maar hinderen. Dus besloot ik in te zetten op iets dat profi doch gebruiksvriendelijk was. En ook nog graag nog een beetje betaalbaar.
In de jungle van digitale camera's ging ik op zoek naar 'de beste'. Ik las reviews en rapporten, bekeek top 100's en lijsten met aanbiedingen. Één duidelijke eis had ik: het toestel moest ook in donkere ruimtes heldere, lichte en niet te korrelige foto's kunnen maken. Uit beoordelingen kon ik opmaken dat Fuji Finepix toestellen op dit gebied goed scoorden. Een Fuji moest het dus maar worden. Maar daar heb je nog tientallen varianten van.
Op de een of andere manier kwam ik bij de Fuji Finepix S 5600 uit. Een goed en gebruiksvriendelijk toestel, las ik overal, met een combinatie van automatische en handmatige instellingsmogelijkheden. Ik zou dus met het ding mee kunnen groeien, of omgekeerd.
Dan nog de vraag: tweedehands of nieuw? Ik heb een grote voorkeur voor tweedehandsigheid, zowel uit financiële als uit gevoelsmatige overwegingen. Er wordt zoveel moois tweedehands aangeboden, het is zonde om daar niet van te profiteren. Maar met electronica ligt dat toch iets anders: van tweedehands kleding of servies kun je er meestal redelijk zeker van zijn dat het bonafide is, maar dure electronica willen nog wel eens verkocht worden door dieven en oplichters. Ook loop je het risico dat er iets aan het apparaat mankeert, waar je dan pas later achterkomt.
Toch besloot ik op zoek te gaan naar een betrouwbare tweedehands-verkoper. Ik vond iemand die zijn toestel nog maar een jaar had, maar over was gestapt naar een toestel met dubbel zoveel megapixels. Tja, die mensen heb je. We kwamen tot een mooie deal en vanavond, op weg naar een verjaardag bij mijn schoonfamilie, kon ik m'n Fuji op gaan halen. En oh, wat was het een mooi ding en een heerlijk speeltje. De hele avond heb ik allerlei onnozele foto's geschoten. En toen ik op de wc een spiegel zag hangen, kon ik me dan ook niet bedwingen. Mooi is ie he? Niet zo'n dun zilver glibberdingetje, maar gewoon een stevig, archetypisch fototoestel. Jullie gaan ongetwijfeld nog veel zien van mij en mijn Fuji Finepix S 5600!
|
|
|
|
Oh... zo mooi!
Muziek/Clips | What I listen to
|
03 Mei 2007 | 00:41:25
|
De clip van Brett Anderson die ik gisteren op mijn weblog zette is al een paar dagen mijn 'stopliedje', ik draai het met gemak tien keer achter elkaar. En dat heb ik niet vaak meer. In tegenstelling tot een aantal jaar geleden, toen ik ontzettend veel met muziek bezig was, ben ik tegenwoordig nog maar slecht op de hoogte van nieuwe bandjes en artiesten. Vaak blijf ik dus maar wat bij het oude, en draai dat maar grijs bij gebrek aan nieuwe input. Maar ik merk ook dat muziek me sneller gaat vervelen dan vroeger. Waar ik jaren terug vanaf het eerste moment van wakker worden tot vlak voor het slapengaan muziek luisterde, zit ik nu vaak in stilte. Omdat ik geen zin heb in muziek, of gewoon omdat ik vergeet iets op te zetten. Heel gek dat dat zo is veranderd.
Wanneer ik vroeger thuis enthousiast muziek opzette, was de standaardreactie van mijn moeder: 'Zet die herrie eens wat zachter!' Niet dat de muziek waarnaar ik luisterde herrie was (ik heb een voorkeur voor vrij rustige 'luistermuziek'), maar ze ervoer gewoon alle geluid als herrie. Misschien word ik langzaam maar zeker ook wel zo.
Ik herinner me er ineens nog zo een uit het (immer geagiteerd gegilde) repertoire van mijn moeder: 'Zet die rammelkast eens uit!' Dat was dan de televisie.
Tja, rust aan je hoofd. Ik kon me er toen nog geen voorstelling bij maken, dat dat iets wenselijks zou kunnen zijn. Inmiddels weet ik, zelf ook behoorlijk prikkel- en stressgevoelig, wel beter.
Toch kan ik me niet voorstellen dat ik ooit zo respectloos en onverschillig om zou kunnen gaan met muziek als mijn moeder dat deed. Mooie muziek is voor mij nooit herrie. Ik ben alleen wel wat selectiever geworden.
Na de zoveelste draaibeurt van het Brett Anderson-liedje, dwaalden mijn gedachten onwillekeurig af naar die andere Engelsman met tamelijk dreinerige maar toch wondermooie stem. Ik was ineens helemaal in de stemming voor Morrissey. Muziek van toen ik vijftien was en nog weken achtereen van vroeg tot laat naar dezelfde plaat kon luisteren. Hoewel ik flink achter de tijdgeest aanhobbelde (The Smiths waren toen al iets van tien jaar uit elkaar) kon ik me in die tijd helemaal vinden in de pathos, drama en zwaarmoedigheid van Morrissey. En eerlijk gezegd kan ik dat nog steeds wel een beetje. Ik heb alleen al lang de tijd niet meer om er dagenlang op bed naar te liggen luisteren...
The Smiths - There is a light that never goes out |
|
|
|
Love is dead
Muziek/Clips | What I listen to
|
02 Mei 2007 | 00:05:53
|
Je moet ervan houden natuurlijk (en toevallig doe ik dat), maar dan is het ook heel erg mooi:
Brett Anderson - Love is dead
|
|
|
|
|
|
.
.jpg)
